İstasyon İnsanları
Ruhidir benim adım
Hiç çıkamam evimden
Dostlar uydururum hayali
Mutluyumdur bu yüzden
Bir çiçek dürbününden
İnsanlara bakarken
Bir gün bir istasyon gördüm
Trenleri geciken
Yolcular ellerinde
Tek gidişlik bir bilet
Henüz bilmeseler de
Hayat bundan ibaret
İstasyon insanları burdalar tesadüfen
Aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden
Eskiden, çok eskiden
Ben daha çok küçükken
Henüz cennet plajı
Otopark olmamışken
Mercanların arasında
Küçük balıklar vardı
En güzelleri el boyunda
Kavuniçi olanlardı
Bir gün bir rüya gördüm
O kavuniçi balık benmişim
Büyümem beklenmeden
Afiyetle yenmişim
İstasyon insanları burdalar tesadüfen
Aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden
Ruhidir benim adım
Bir sırrım var saklarım
Ama görünce anlarsınız
Yalnız dikkat acımayın
Acınmak canımı en çok acıtandır.
Teoman
Teoman'ın en sevdiğim parçalarından biridir. İnsanların bu kısacık yaşamlarında ne kadar farklı yönlere gidebileceğini gösteren, kaderlerinin nasıl değişken olabileceğini ve hayatımızın aslında bir pamuk ipliğine bağlı olabileceğini çok net ve kısa biçimde anlatan bir parça.
İstisnasız hepimiz için en önemli şey kendimizin ve yakınlarımızın hayatı. Kendi hayatımızda yaşadığımız zorluklar ve problemler. Ama objektifi yavaş yavaş uzaklaştırdıkça hepimizin hayatı giderek küçülerek ne kadar önemsiz bir hale geliyor değil mi? Hepimiz aynı yolda, ama farklı yönde aynı noktaya doğru ilerliyoruz. Aslında hepimizin geldiği ve gideceği nokta aynı ama, milyarlarca farklı yoldan ilerliyoruz.
Değişik hayatlardan ,değişik gözlemleriyle, içindeki çocuğun yarattığı güzel ve anlamlı yazılarıyla, adeta roman tadı veren anlatımıyla paylaştığı yazılar için Ferhat Duran arkadaşımıza teşekkür ederim. Yazılarını zevkle okuyorum Ferhat. Umarım tanışma şansımız da olur bir gün. Sevgiler.
Duygu Üsküplü
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder